Türkiye’de siyaset uzun süredir iktidar ve muhalefet arasındaki asimetrik ilişkiler üzerinden şekillenmektedir. Son çeyrek asırdır iktidarda bulunan Adalet ve Kalkınma Partisi (AK Parti), ülkenin siyasal hayatının belirleyici aktörü olmasına rağmen Cumhuriyet Halk Partisi’nin (CHP) kurucu rolü, devlet bürokrasisi üzerindeki köklü etkisi ve tarihsel konumu, muhalefet tartışmalarının sürekli olarak ülke gündeminde kalmasını sağlamıştır. Ancak CHP’nin uzun süredir “siyaset üretemeyen” bir muhalefet çizgisi izlemesi, Türkiye’de demokratik rekabeti zayıflatmaktadır. İktidara alternatif politikalar sunamayan, çoğunlukla reaktif ve eleştirel bir siyaset anlayışına sıkışan CHP, toplumsal güven kaybı nedeniyle iktidar olma fırsatlarını defalarca yitirmiştir.
Bu zayıflık yalnızca muhalefetin krizi değil, aynı zamanda siyasî iktidarı da olumsuz etkileyen bir faktör hâline gelmektedir. Güçlü bir muhalefetin yokluğu, iktidarın kendisini yenileyebileceği bir rekabet zemininin oluşmasını engellemiş, iktidarın konfor alanına sıkışmasına yol açmıştır. CHP’nin yanı sıra DEVA Partisi, Gelecek Partisi ve Saadet Partisi gibi küçük aktörler CHP’nin gölgesinde kalmış; İYİ Parti ise merkez sağda doğan fırsatı değerlendiremeyerek zayıflamıştır. Buna karşılık Milliyetçi Hareket Partisi (MHP), “Terörsüz Türkiye” vizyonuyla ittifakın önemli destekçisi olurken DEM Parti, PKK ile arasına mesafe koyma sorunu nedeniyle eleştirilmekle birlikte Meclis’teki sürece katkı sağlamaktadır.
Güncel veriler, Türkiye siyasetinin büyük ölçüde AK Parti–CHP rekabeti üzerinden şekillendiğini, diğer partilerin oy hareketliliğinin ise oyun değiştirici etki yaratamadığını göstermektedir. Kadın seçmenlerin özellikle AK Parti ve CHP’de belirleyici olduğu; CHP’nin liderlik tercihlerinde ise Özgür Özel ve Ekrem İmamoğlu’nun öne çıktığı görülmektedir. Bu tablo, muhalefetin yeniden yapılanma ve toplumla bağ kurma zorunluluğunu ortaya koymaktadır.