GENAR Türkiye Raporu’nun Ocak 2026 saha çalışması, kamuoyunun olası savaş ve kriz senaryolarında liderlik algısını, dış politikada iktidar ile muhalefet arasında eşgüdüme yönelik beklentileri ve dış politika gündeminin hangi başlıklar etrafında şekillendiğini incelemektedir. Bulgular, olağanüstü koşullarda seçmenin hızlı karar alabilen, güçlü ve süreklilik arz eden bir yürütme yapısını önceliklendirdiğini ortaya koymaktadır. Bu bağlamda Cumhurbaşkanı, liderlik tercihleri içinde belirgin biçimde öne çıkmaktadır.
Liderlik tercihlerine paralel olarak, dış politikanın iç siyasî rekabetin ötesinde ele alınması gerektiğine yönelik güçlü bir toplumsal eğilim bulunmaktadır. Kamuoyunun büyük çoğunluğu, dış politika alanında iktidar ve muhalefetin ortak bir tutum sergilemesini desteklemekte; bu beklenti yaş ilerledikçe ve eğitim düzeyi arttıkça daha da belirginleşmektedir. Buna karşılık genç seçmenlerde ve bazı muhalefet seçmen gruplarında dış politikanın iç siyasetin bir uzantısı olarak algılanmaya devam ettiği görülmektedir.
Dış politika gündemine ilişkin değerlendirmeler, kamuoyunun uluslararası gelişmeleri ağırlıklı olarak Türkiye’nin yakın çevresinde yaşanan çatışmalar ve insani krizler üzerinden izlediğini göstermektedir. İsrail–Gazze hattındaki gelişmeler en öncelikli başlık olarak öne çıkarken, Suriye’deki durum ve Rusya–Ukrayna savaşı bu gündemi tamamlayan unsurlar olarak öne çıkmaktadır. Bu görünüm, kamuoyunun dış politikayı soyut küresel güç rekabetlerinden ziyade, doğrudan etkiler üreten bölgesel krizler çerçevesinde okuduğuna işaret etmektedir.
Araştırma bulguları, Türkiye’nin dış politika yöneliminde stratejik özerklik vurgusunun güçlü biçimde devam ettiğini göstermektedir. Türkiye’nin kendi bölgesinde bağımsız ve etkili bir aktör olması yönündeki tercih, ittifak ve kimlik temelli seçeneklerin önünde yer almaktadır. Büyük güçlerin tek taraflı askerî müdahalelerine yönelik eleştirel tutum ise ABD’nin Venezuela’ya müdahalesi örneğinde açık biçimde ortaya çıkmaktadır. Bu süreçte kamuoyunun Çin’den beklediği yaklaşım, askerî müdahaleden ziyade dengeleyici ve diplomatik araçlara dayalı bir rol üstlenmesidir. Türkiye–Suudi Arabistan ilişkilerine dair bulgular ise, artan diplomatik temaslara rağmen kamuoyunda temkinli, dağınık ve henüz netleşmemiş bir algının sürdüğünü göstermektedir.