GENAR Türkiye Raporu’nun Ekim 2025 sayısı, “Güven, Algı ve Harcamalar” başlığı altında Türkiye’deki ekonomik algı ve davranış kalıplarını analiz etmektedir. Raporun temel bulguları, yüksek enflasyon ve ekonomik baskı altında kalan toplumun temkinli bir bekleyiş içinde olduğunu ortaya koymaktadır.
Ekonomi yönetimine duyulan güven, Ekim 2025 itibarıyla bir önceki aya göre kademeli bir toparlanma göstermiştir. Ortalama güven skoru, 2,19 seviyesine yükselmiş olsa da henüz Ağustos 2025’teki daha yüksek seviyeye ulaşamamıştır. Katılımcıların büyük bir bölümü (%34 “Hiç güvenmiyorum”, %34,3 “Güvenmiyorum”) güvensizlik beyan etmeye devam etmiştir. Siyasî tercihler bazında güven düzeyindeki en belirgin olumlu değişim MHP seçmeninde gözlenirken, İYİ Parti ve DEM Parti seçmenlerinde ise olumsuz yönde bir değişim yaşanmıştır. Ayrıca erkeklerin güven skorundaki artış kadınlara kıyasla daha yüksek gerçekleşmiştir.
Bireylerin kendi gelir düzeylerine yönelik algısı, toplumdaki ekonomik sıkışmışlık hissini çarpıcı bir biçimde yansıtmaktadır. Katılımcıların yarısından fazlası (%50,7) kendisini alt gelir grubunda görmekte, %31,4’ü ise orta gelir grubunda olduğunu belirtmektedir. En dikkat çekici bulgulardan biri, yüksek gelir gruplarındaki bireylerden bir kısmının dahi kendilerini alt gelir seviyelerinde hissetmeleridir. Bu durum, ekonomik gerçeklik ile algı arasındaki uyumsuzluğu göstermektedir. Yaş ilerledikçe üst gelir grubunda olma algısı azalmaktadır.
Harcama davranışları incelendiğinde yüksek enflasyonun hane halkı bütçeleri üzerindeki baskısı netleşmektedir. Katılımcıların %81,9’u son altı ayda harcamalarını azaltmak zorunda kaldığını beyan etmiştir. Kısıntıya gidilen harcama kalemlerinin başında %19,4 ile gıda yer almaktadır. Gıda, tatil/seyahat (%16,7) ve kültürel aktiviteler (%13,6) gibi kalemlerin yanı sıra ısınma/ elektrik/su, ulaşım ve sağlık gibi temel ihtiyaç kalemlerinde dahi azaltmaya gidilmesi, ekonomik koşulların temel yaşam standartları üzerindeki ciddi baskısını ortaya koymaktadır.
Sonuç olarak Ekim 2025 dönemi, ekonomik güvenin kademeli biçimde toparlandığı, ancak gelir algısındaki olumsuzluğun ve zorunlu harcama kısıtlamalarının yaşanmaya devam ettiği bir dönem olarak öne çıkmaktadır.