Bu çalışma, Türkiye’nin son yıllarda dış politikada artan jeopolitik etkinliği ile iç kamuoyundaki algı düzeyi arasındaki açıyı incelemektedir. Uluslararası sistemin hızla çözülmekte olduğu, Batı merkezli güvenlik ve hukuk düzeninin meşruiyet kaybına uğradığı bir dönemde Türkiye, askerî kapasitesi, diplomatik esnekliği ve stratejik özerklik arayışıyla bölgesel bir aktörden küresel ölçekte dikkate alınan bir güç konumuna yükselmiştir. Buna karşın iç kamuoyunda bu dönüşümün hak ettiği ölçüde karşılık bulmadığı görülmektedir.
Araştırma, bu algı farkını iç siyasetteki durağanlık, liderlik algısı ve dış politika konularında oluşan toplumsal mutabakat üzerinden ele almaktadır. Bir yılı aşkın süredir iç siyasette büyük ölçüde değişmeyen tablo, siyasal gündemin sınırlı başlıklar etrafında sıkışmasına yol açmaktadır. Muhalefetin ülkenin temel meseleleri yerine dar bir gündeme odaklanması, dış politikadaki yapısal dönüşümün iç politikaya tercüme edilmesini zorlaştırmaktadır. Buna karşılık, kriz ve belirsizlik dönemlerinde toplumun güçlü liderlik ve merkezî devlet otoritesine yönelme eğilimi belirginliğini korumaktadır.
GENAR Türkiye Raporu ,verileri, dış politika söz konusu olduğunda seçmenin büyük çoğunluğunun iktidar ve muhalefetin birlikte hareket etmesi gerektiği görüşünde birleştiğini göstermektedir. Bu durum, Türkiye’de dış politikanın günlük siyasal rekabetten ayrıştırıldığını ve devletin sürekliliğiyle ilişkilendirildiğini ortaya koymaktadır. Yaş ve eğitim düzeyi yükseldikçe bu ortak hareket etme eğiliminin güçlenmesi, dış politikanın tarihsel hafıza ve stratejik akılla okunan bir alan olarak algılandığını göstermektedir.
Sonuç olarak çalışma, Türkiye’nin dış politikada güçlenmesini yalnızca askerî ve diplomatik hamlelerle değil toplumsal algı ve siyasal kültür bağlamında da değerlendirmekte; iç kamuoyundaki algı boşluğunun nedenlerini yapısal ve siyasal dinamikler üzerinden analiz etmektedir.