Bu çalışma, Mart 2026 itibarıyla bölgesel ölçekte yoğunlaşan savaş ihtimalinin Türkiye siyasetindeki yansımalarını, saha verileri ve güncel gelişmeler ışığında ele almaktadır. Metin, iç siyaset ile dış politika arasındaki karşılıklı etkileşimi merkeze alarak Türkiye’de siyasal yönelimlerin yalnızca iç dinamiklerle değil, aynı zamanda bölgesel ve küresel gerilim hatlarıyla birlikte şekillendiğini göstermeyi amaçlamaktadır. Bu çerçevede savaş ihtimalinin yükseldiği dönemlerde kamuoyunda güvenlik, liderlik ve istikrar taleplerinin nasıl öne çıktığı analiz edilmektedir.
Araştırma bulguları, güvenlik kaygısının arttığı konjonktürlerde seçmen davranışlarının ekonomik beklentilerden ziyade siyasî liderlik ve kriz yönetim kapasitesi unsurları etrafında toplandığını ortaya koymaktadır. Bu durum, siyasal tercihlerin kriz dönemlerinde farklı bir öncelik sıralamasına göre yenidenşekillendiğine işaret etmektedir. Özellikle siyasî liderlik meselesinin, olağan dönemlerdeki siyasî parti rekabetinin ötesine geçerek belirleyici bir unsur hâline geldiği görülmektedir.
Metinde öne çıkan bir diğer boyut, Türkiye’nin bölgesel krizler karşısındaki çok katmanlı konumudur. Diplomatik temasların sürdürülmesi, farklı güç merkezleriyle eşzamanlı ilişki kurabilme kapasitesi ve son yıllarda geliştirilen kurumsal ve askerî altyapı, Türkiye’nin yalnızca gelişmelere tepki veren değil, aynı zamanda süreçleri yönlendirme potansiyeli taşıyan bir aktör olarak konumlandığını göstermektedir. Bu bağlamda dış politika ile iç siyaset arasındaki sınırların giderek daha geçirgen hâle geldiği anlaşılmaktadır.
Bununla birlikte çalışma, kalkınma, güvenlik ve toplumsal bütünlük arasındaki ilişkiye de odaklanmaktadır. “İç kalenin tahkimi” olarak ifade edilen yaklaşım, altyapı yatırımları, savunma kapasitesi ve toplumsal dayanışma gibi farklı alanların birlikte ele alınmasını gerektiren bir çerçeve olarak sunulmaktadır. Kamuoyunda savaş gibi kritik durumlarda birlik ve beraberlik vurgusunun güçlenmesi, siyasal ayrışmaların belirli eşiklerde yerini ortak reflekslere bırakabildiğini göstermektedir.
Sonuç olarak çalışma, Türkiye kamuoyunun bölgesel gelişmeleri nasıl algıladığını ve bu algının güvenlik, siyaset ve dış politika tercihleri üzerindeki etkilerini, araştırma verileri temelinde betimleyici bir biçimde ortaya koymaktadır.