Bu çalışma, Türkiye’nin tarihsel birikiminden hareketle ulusal bütünlüğe ulaşma sürecinde yaşadığı iç ve dış politika dönüşümünü “Terörsüz Türkiye” kavramı etrafında ele almaktadır. Türkiye, bin yıllık devlet geleneğini yeniden tanımlayarak hem içeride toplumsal barışı hem de dış politikada bağımsız bir etki alanını kurma aşamasına gelmiştir. Cumhuriyetin kuruluşundan itibaren iç ve dış politika arasındaki geçişkenlik, ülkenin güvenlik doktrinini belirleyen ana eksen olmuştur. Son yıllarda ise Türkiye, sınırlarının ötesine taşan bir güvenlik anlayışıyla bölgesel krizlere yön veren, insanî diplomasi ile stratejik güvenliği bütünleştiren bir aktöre dönüşmüştür.
“Terörsüz Türkiye” süreci, sadece terörle mücadelenin sona ermesini değil, aynı zamanda demokratik olgunluğun, millî dayanışmanın ve toplumsal bütünlüğün kurumsallaşmasını temsil etmektedir. GENAR araştırma verilerine göre toplumun yaklaşık üçte ikisi bu sürece destek vermektedir. Özellikle kadınlar, orta yaş grupları ve üretken kesimler arasında destek oranı daha yüksektir. Sürece AK Parti, MHP ve DEM Parti seçmenlerinin güçlü katılımı, terörsüz bir geleceğin siyasal kimliklerin ötesinde ortak bir hedef hâline geldiğini göstermektedir.
Bu dönüşüm, Türkiye’nin yalnızca güvenlik alanında değil siyasal sistemin demokratik meşruiyeti ve toplumsal bütünleşme düzeyinde de yeni bir aşamaya geçtiğini ortaya koymaktadır. “Terörsüz Türkiye” süreci, Cumhuriyet’in ikinci yüzyılında Türkiye’nin en önemli toplumsal kazanımlarından biri olarak, devlet–toplum ilişkilerinde kalıcı barış ve istikrarın zemini olacaktır.