Bu çalışma, çeyrek asırlık dönüşümün ardından Türkiye siyasetinin merkezindeki aktörlerden biri olan CHP’nin içinden geçtiği krizi, kamuoyu verisi ve kuramsal bir çerçeve eşliğinde çözümlüyor. 2000’li yıllarda Batılı aktörlerin Türkiye’nin iç siyaseti üzerindeki etkisinin zayıflaması ve dış politikada benimsenen bağımsız çizgi, iç dengeleri yeniden şekillendirmiş; bu dönüşümün izleri en açık biçimde siyasi partiler üzerinden okunabilir hâle gelmiştir. Çalışmanın amacı, butlan kararı sonrasında ana muhalefet partisinde beliren tabloyu yalnızca oy oranlarıyla değil, seçmen psikolojisi ve partinin tarihsel kimliğiyle birlikte okumaktır. Analiz, GENAR Türkiye Raporu’nun Haziran 2026 saha verilerine dayanıyor; nicel bulgular, sosyolojik ve tarihsel yorumla birlikte ele alınıyor.
Çalışma, önce CHP’yi merkez–çevre kuramı, kültürel hegemonya ve vesayetçi demokrasi kavramları üzerinden tarihsel bağlamına yerleştiriyor; ardından butlan sonrası sahadan gelen verileri değerlendiriyor. Bulgulara göre AK Parti %36,2 ile birinci, CHP %28,3 ile ikinci sırada görünüyor; siyasi partiler arası hiyerarşi büyük ölçüde korunmuş, kriz henüz sandığa tam yansımamış durumda. CHP seçmeninde desteğin artması ile azalması neredeyse başa baş seyrediyor; bu da bir kopuştan çok bir tereddüt hâline işaret ediyor. Seçmen davranışı; Hirschman’ın “çıkış–ses–sadakat”, Kirchheimer’ın “herkesi kucaklayan parti” ve Noelle–Neumann’ın “suskunluk sarmalı” kavramlarıyla yorumlanıyor. Değerlendirmelerde siyasal ve demografik kırılımlar göz önünde tutuluyor; CHP seçmeninde sadakat hâlâ baskın olsa da sessiz bir uzaklaşma ihtimalinin kenarda biriktiği gösteriliyor.