2025 yılının sonunda Türkiye, dış politikada yükselen bir küresel etki kapasitesine sahip olurken iç politikada çözüm, reform ve kurumsal yenilenme ihtiyacının yeniden belirginleştiği bir döneme girmiştir. Bu makale, 2016 sonrasında Türkiye’nin bölgesel krizler, savaşlar, diplomatik açılımlar ve savunma sanayiindeki sıçramalar üzerinden küresel ölçekte güç kazandığını savunmakta; ancak iç politikada aynı hızda ilerlemeyen bir dönüşümün yarattığı kırılganlıkları vurgulamaktadır. AK Parti’nin ilk 15 yıllık dönemi, devlet kapasitesini güçlendirmiş; geniş toplum kesimlerini ekonomik ve demokratik kazanımlarla buluşturmuştur. Ancak 2016 sonrasında darbe girişimi, güvenlik öncelikleri ve sertleşen siyasi rekabet, iç politikayı daha kırılgan ve daha kutuplaşmış bir hâle getirmiştir.
Bugün Türkiye, küresel arenada diplomatik arabuluculuktan insani kriz yönetimine kadar geniş bir alanda etkili olurken içeride toplumsal uzlaşı, kurumsal esneklik ve siyasal motivasyon açısından belirgin bir yenilenme ihtiyacıyla karşı karşıyadır. Milli Dayanışma, Kardeşlik ve Demokrasi Komisyonu’nun çalışmaları ve terörsüz Türkiye vizyonu, bu kurumsal yenilenmenin ilk adımlarını temsil etmektedir. Öte yandan medya tartışmalarının kişiselleşmiş siyaset etrafında sıkışması, tarım-gıda güvenliği, kuraklık, sektörel riskler ve kamu politikası üretimi gibi yaşamsal alanların arka planda kalmasına yol açmaktadır.
Siyasal destek tablosu ise büyük ölçüde durağan görünmektedir: AK Parti ile CHP arasındaki rekabet yakın seyrederken MHP ve DEM Parti %10 bandını korumaktadır. Radikal milliyetçi siyasi partiler arasındaki oy devinimi sınırlı kalmış; kamuoyunun gündemi ise reform ihtiyacı kadar toplumsal uzlaşı arayışının önemini ortaya koymuştur. Makalenin temel iddiası, Türkiye’nin küresel yükselişinin sürdürülebilirliği için iç politikada yenilenmiş bir reformcu perspektife ve geniş tabanlı bir uzlaşı zeminine ihtiyaç olduğudur.