Türkiye’de bürokratik seçkinlerin tarihsel kökenleri ve siyasal sistem içindeki belirleyici rolleri, Batı Avrupa’daki devletleşme süreçleriyle karşılaştırmalı bir perspektiften ele alınmaktadır. Batıda modern devletin ortaya çıkışı, feodal geçmiş, güçlü şehirler, aristokrasi, burjuvazi ve emekçi sınıflar arasındaki çok katmanlı çekişme ve uzlaşı süreçleriyle şekillenmişti. Bu dinamikler, çevre güçlerinin aşamalı olarak kurumsal tanınırlık kazandığı merkezi ama çoğulcu siyasal sistemlerin gelişmesini sağladı.

Buna karşılık Osmanlı sosyal ve siyasal düzeni, esas olarak patrimonyal bir niteliğe sahipti. Güçlü bir feodal aristokrasinin ve özerk bir kentsel burjuvazinin yokluğu, iktidarın askerî-bürokratik bir seçkinler sınıfının elinde yoğunlaşmasına yol açtı. Bu seçkin sınıf hem siyasal otoriteyi hem de iktisadi hayatı biçimlendirdi, bürokrasiyi toplumsal hareketliliğin başlıca kanalı hâline getirdi. Bu sistemin mirası Cumhuriyet dönemine taşınacak, Türkiye’nin sosyal ve siyasal gelişiminde sivil ve askerî bürokratik seçkinlerin merkezi rolü pekişecekti.

Makalede Fransız Devrimi, modern devlet merkezileşmesini anlamada temel bir referans noktası olarak ele alınmaktadır. Alexis de Tocqueville, Edmund Burke ve Karl Marx’ın yorumlarından hareketle Fransız Devrimi, yalnızca bir siyasal kopuş olarak değil eşitlikçi dürtülerin toplumsal alandan siyasal alana aktarıldığı derin bir toplumsal ve düşünsel dönüşüm olarak değerlendirilmektedir. Sonraki devrimler için bir prototip niteliği taşıyan Fransız deneyimi, Türk Cumhuriyetçi dönüşümünün karşılaştırmalı biçimde analiz edilmesine imkân sunmaktadır. Bu bağlamda Cumhuriyet seçkinlerinin Osmanlı geçmişine yönelik “redd-i miras” yaklaşımı, Türkiye’nin modernleşme söyleminin kurucu unsurlarından biri olarak incelenmektedir.

Bununla birlikte modern Türk devletinin oluşumunun Cumhuriyet dönemiyle sınırlı olmadığı ortaya konulmaktadır. İdari merkezileşme ve sekülerleşme süreçleri, III. Selim’in reformlarına kadar geri götürülebilmektedir. Cumhuriyet rejimi, bürokratik merkezileşmeyi daha da yoğunlaştırmış, çevresel toplumsal güçlerle ilişkisini ise çoğu zaman çatışmacı bir çerçevede kurgulamıştır. İstiklal Mahkemeleri gibi kurumlar, yeni siyasal düzenin tesisinde başvurulan otoriter mekanizmaların somut örneklerini oluşturmaktadır.

Sonuç olarak Türkiye’nin, bir yanda Kemalist seçkinlerin biçimci ve otoriter modernleşme anlayışı, diğer yanda milliyetçi-muhafazakâr seçkinlerin ikili (dualist) medenîyet tahayyülü arasında sıkışmış bir görünüm sergilediği ileri sürülmektedir. Bu ikilem, bürokrasi–siyaset ilişkisinin Türkiye’nin siyasal sisteminde merkezi bir sorun olarak varlığını sürdürmesine eşlik etmektedir.

Metin, uluslararası hukuktaki tanımıyla soykırım kavramının Gazze’deki süreçle örtüştüğünü savunmakta ve bu süreci, dini metinlerin tarihsel ve ideolojik sapmalarla birleşmiş bir yorumunun sonucu olarak konumlandırmaktadır. Gazze saldırıları, Harari’nin “küresel imparatorluk” ve Homo Sapiens’in işlevsizleşmesi yönündeki öngörüleriyle ilişkilendirilerek, yaşananların insan türünün geleceğine dair daha geniş bir tehdidin işaretleri olduğu iddia edilmektedir. Ayrıca Gazze’deki yıkımın küresel ölçekte yeni bir ahlâkî duyarlılık ve toplumsal hareketlilik oluşturduğu vurgulanmaktadır. Son olarak, metin Batı ile kurulan tarihsel ilişkinin paradoksal niteliğini tartışarak, bu ilişkinin modern siyasal gerçeklik üzerindeki belirleyici rolüne dikkat çekmektedir.